شعر ملایر                   malayer poem

                                      باران 

نم نمک از تو دیشب شنیدم                درد دل ها ی اسفند باران

مرگ شهریور آغاز مهر است                   باش تا فصل پیوند باران

کاشکی عشق روییدنی بود                   مثل سروی برومند باران

عشق روییدنی نیست ،معناست            چون حضور خداوند باران 

راستی از تو لب های  زنبق                   از چه رو دل نمی کند باران 

باغ نارنج نابرده رنج است                       حق صحراست لبخند باران 

مثل رنگین کمان است حالم                    طیف منشور مانند باران 

نور تنها لغت نیست فعل است                 گر تو باشی پساوند باران 

گر بباری نمی بارم امشب                     همدمم شو نیا بند باران     

بیا بیشه ها را پلنگی کنیم

 این سروده از مجموعه دیگر ناصر است با همین عنوان :

کسی در هوایم قدم می زند                          و بد مستیم را رقم می زند

نمی داند انگار ساقی کی است                     همه هست هستی از این ساقی است

بیا ساقی ای آفت آفتاب                              مرا کور و کر کرده از جنس خواب

تو خود آفتابی به فتوای من                           به دادم برس یاور گرم تن

منم جان بی خواهش از کالبد                         میم ده از آن بدتر از هر چه بد

از این پس خط دیگری ده به من                         به خط های جمشید خطی بزن

مرا جان ساقی به دریا فکن                                  الی ربک منتهیها فکن

بیا تا هوا را عقابی کنیم                                  به نوعی قلندر مآ بی کنیم

کجایی هلا ساقی ساق دوش                           از این حجله همراه  تا مرز هوش

نیستانیم با وزیدن خوشم                                کمانم اگر با خمیدن خوشم

به مهمانی هفت خوانم ببر                                 حضور تن از اصل جانم ببر

به قدر غدیرت بده ساقیا                                     تعلل مکن تا لب خم بیا 

کجایند خم ها و آن جوش ها                               بگو پس چه آمد سر خوشه ها

بیا بیشه ها را پلنگی کنیم                               به گوش خدا پیر چنگی کنیم

تو این روح کفتاری از من بگیر                             ز شیرم مبر ساقی شیر گیر

به جوشم بیاور ز سر تا به پای                             از این زمهریری چه بیزارم آی

من از کهنه کاران این بازیم                                   حیا از تو دارم که آغازیم

درونم تهی گشته از های وهو                               چه دژ کامم امروز ساقی ،سبو

دل از خو شه هایت پر امید کن                                مرا جان پروین چو خور شید کن

بیا ساقیا وامداری مکن                                           نژندم از این بد خماری مکن

بگو ساقی آسمانی وجود                                     پس آن عهد کاسا دهاقا چه بود

اگر چه نگهدار اندازه ام                                        مپندار ساقی که من تازه ام

مرا جان ساقی به در یا فکن                                 الی ربک منتهیها فکن